ŞOK!!

Bu blogu açtığımda e posta adresi de almıştım, fikirlerini mail atmak isteyen olur diye. Ancak hiç de şans vermiyordum buna. Ve açtığım günden beri de hiç kontrol etmemiştim itiraf ediyorum :S

Ama artık edeceğim çünkü neredeyse 6 ay önce iletişime geçenler olmuş yazılarımla ilgili… Destek verenler olmuş… Evet fiilen takip ediyor görünmüyorlar blogumda ama uzaktan uzaktan da takip ediyorlarmış.

Hem çok mutlu oldum hem gene çok mutlu oldum 😀 😀

Bir tanesi “bloguna pek vakit ayırmıyorsun” demiş… Vaaaay dedim, ara ara bakıyorlar demek ki… Gaza geldim 😀

Beni fiilen “Takip Et” butonuna basmayıp uzaktan uzaktan takip eden herkesten bunca zamandır beklettiğim için özür dilerim 😦 Blogumla ilgilendikleri için de teşekkür ederim 🙂

Adios…

<D@Dİ>

Hala Hayattayım (D@di)

bu aralar modumuzun zaman oldu blogla ilgilenmeyeli. iş güç zakkum zukkum derken evet baya oldu…

bloga girer girmez bir uyarı :”your stats are booming!”

Booming tabi! Yazı eklediğim mi var… Neyse, azıcık üzülmekle birlikte kolları tekrardan sıvadım ve işte buradayım. 😀 konu başlığım bugün için şu: KAR KIŞ :D”aaah ah çocukluğumda…” diyerek girmeyeceğim konuya. Olay şu; uzun zamandır kara hasret olan bizler karın yağmasıyla önce bir mutlu mesut sonra da yusuf yusuf olduk.  Neden?

Toplamda yaklaşık 10 kişi olarak çalıştğımız yer merkeze uzak ve yazın bile ulaşımın berbat olduğu bir yer olunca bu kar kış şartlarında şakayla başlayan iş kakayla bitiyordu az daha!!

Servisimiz kaya kaya bir hal oldu… Arabanın tekerleklerine bakma cesaretini bir tek ben gösterdiğim için o cesaret 5 dakika içinde deliliğe döndü… Yola battaniye serip tekeri onun üstüne çıkartamaya çalışarak kaymayı engellesek de… Erkekler inip arabayı itmeye çalışsa da… Olmadı… Allah’tan servise battaniye koymuş şoför amcamız… Uzun uğraşlar sonucu bir de ısrarın sonucu o zavallı battaniye işe yaradı…

Yolun ilerleyen kısmında rampayı çıkarken (çıkmaya çalışırken) lastikler gene kaydı!! Dibimiz bu sefer uçurum… İçerdeki bayanlar ağlamaklı ve insanın sinirlerini bozacak cinsten… Uçurum ve bir şeyler yapmanın derdinde olan ben, en sonunda o bayanlardan birini azarladım.

Hey Allah’ım!! Bir de şoför amcaya olan sinirim arttıkça artıyor mübarek!! Ben ona bu olayın bir gün öncesinde kar ihitmali yüzünden nolur nolmaz diye arabaya zincir almasını söylemiştim. Ama amcanın cevabı “Bişi olmaaaaz” Şalterimin atmasıyla “Bu yolu biliyoruz, 2 sapak var, 2 si de çok tehlikeli, çok kişi ölümden döndü orada, sen gene de al” demem bir oldu. Ama kime söyledim ki bennnn… Zinciri almamış… Ama atalar boşuna dememiş, bin nasihattense bir musibet diye… O kaymaların yusufların sonunda akşam gitmiş zincir almış…

Ertesi gün, yani kar yağışının ikinci günü zincirsiz çıktık yola ama araba kaymaya başlayınca amca inip zinciri taktı arabaya. Hey Allah’ımmm!!! Bu adam beni öldürecek!! İlla ki o raddeye mi gelmek lazım zincir takmak için!! Ne rahatlık adamdaki…

İçerdeki bayanların saçmalığına ve amcanın rahatlığına dayanamayıp arabadan indim ve karlı manzaranın fotoğraflarını çektim 🙂 Montsuz çıktığım için dondum evet, ama pişman değilim 🙂 Zincir takılıp da ben de artık arabaya bindiğimde üstümde sinirin esamesi yoktu 🙂 Tüm sinirim alınmıştı kar tarafından ve mutlu huzurlu pamuk gibiydim 🙂

İşte o manzaralar: